Kalocsai Főegyházmegyei Körlevelek, 1908

Index

— 166 — 5edio II. — Pro Ordinariis. 4-o. Ordinarius unusquisque potest ipse per se in variis Apostolicae Sedis Officiis negotia libere tractare, non solum quae se ipsum spectent, sed etiam quae dioecesim ac sibi subditos fideles ad ipsum confugientes. 5-o. Quoties Ordinarius velit ipse per se de negotio aliquo agere, sive praesens in Curia, sive per litteras a sua sede mittendas, Officium praemonebit quocum ei erit agendum. Tunc vero in Positione adnotabitur: Personalis pro Ordinario: resque nullis interpositis procuratoribus agetur. 6-o. Ordinarius, qui petit directo agere cum Officio aliquo, sibi assumit solvendas impensas, non modo pro acceptis redditisque litteris et scriptis, aut pro aliis rebus necessariis, sed etiam pro taxationibus praescriptis in singulis actis. 7-o. Si advocato fuerit opus, etiam Ordinariis cohibetur optio, ita ut nequeant ipsum -i ige re nisi ex approbatis. 8-o. Si procuratore uti velint, normis inhaerebunt cap. IX. sect. II. declaratis. 9-o. Mandatum, quo ab Ordinario procurator eligitur, potest usque rescindi ad formám juris communis; in eamque rescissionem, utpote rem ad fiduciam pertinentem, nulla datur inquirendi aut expostulandi facultas. 10-o. Vicario Capitulari non licet, electum ab Episcopo procuratorem cum alio mutare: at poterit cum Sanctae Sedis Officiis directo agere, ad normám art. 4., 5., 6. hujus Sectionis. Cap. XI. pe taxationibus et procurationibus. l-o. In omni rescripto, indulto, dispensatione, a suo Officio indicabitur, non modo taxatio Sanctae Sedi solvenda et remuneratio Agenti debita, sed etiam pecuniae summa, cujus repetendae jus habét dioecesana Curia pro exsequutione rescriptorum, si haec necessaria sit; quae quidem summa pontificia taxatione erit inferior. 2-0. Taxatio pauperibus, sive cives privati sint,. sive Instituti piaeve causae, si petita gratia moraliter necessaria sit, non lucrosa oratori, ita ut hic nullum possit ex ea quaestum facere, ex dimidia parte minuetur, aut etiam, si visum fuerit, omnino condonabitur, integris tamen oratori manentibus impensis pro tabellariis, pro exscriptione, aliisque id genus necessariis. His in casibus, etiam Agentis procuratio ad partém dimidiam redigetur aut omnino condonabitur, salvis impensis pro tabellariis. 3-o. Ordinarii, secreto percontati parochos, quae vera sit oratorum conditio, significabunt in singulis casibus, agaturne de paupere, aut quasi paupere, ideoque competat ne ipsis jus ad plenam aut dimidiatam condonationem taxationis, onerata utriusque partis conscientia super expositorum veritate; contra quam si actum fuerit, firma restat obligatio sarciendi quidquid mjuria sublatum sit. Si qui autem iniqua voluntate renuant satisfacere taxationem ad aliquam consequendam dispensationem praescriptam, cujus tamen concessio sit moraliter necessaria ad offendicula et peccata vitanda, hoc erit ab Ordinariis indicandum in suis litteris. Iidem, impetratae gratiae notitiam communicantes cum iis quorum interest, eos commonebunt (si opportune id fieri prudenterque licebit ab ipsis) ex justitia, aliquid Sanctae Sedi deberi. Utcumque tamen gratiae validitati nihil umquam officiet error aut fraus circa oeconomicam petentis conditionem. 4-o. In omnibus Officiis, subsignatis rescriptis, destinatus administer, peculiari super ipsis impresso sigillo, taxationem notabit Sanctae Sedi debitam, impensas procurationis et pecuniae summám pro exequutione: quae omnia in menstruo libello recensebit, ad rationum computationem suique cautionem adservando.