Folia archeologica 35.
Kiss Attila: Egy magyarországi V. századi gepida ezüstcsatról
76 Kiss ATTILA Insofern auch die zukünftigen Funde diese Annahme bekräftigen, so können wir neben den Adlersschnallen auch diesen Schnallentyp als ein charakteristisches Produkt der selbständig werdenden gepidischen Goldschmiedekunst betrachten. 4! > EGY MAGYARORSZÁGI V. SZÁZADI GEPIDA EZÜSTCSATRÓL A Magyar Nemzeti Múzeum egyik új szerzeményét elemzi a szerző; a kísérőleletek és ismeretlen lelőkörülmények között felszínre került lelet párhuzamai alapján követi nyomon a tárgytípus kialakulását. A csat rokonleletei alapján arra a következtetésre lehet jutni, hogy a lelet az önálló fejlődésnek indult gepida fémművesség körében jött létre, s az V. század középső harmadában készült. A rokonleletek alapján feltehető, hogy elkészülte után az Erdélybe, a Tisza menti és szerémségi királyságba bevándorolt első gepida nemzedék „nemes" asszonyai vihették magukkal új lakóhelyeikre. Az igen kopott lelet azután esetleg tulajdonosával együtt élte meg a század végét vagy esetleg a VI. század legelső évtizedét. 4 a Im Zusammenhang mit dem Fundort der Schnalle von Maikop sind zwei Möglichkeiten: entweder stimmt die Fundortbestimmung oder nicht. 1.) Falls die Fundortbestimmung richtig wäre, so dürfte die Schnalle von Maikop durch jene östlichen Verbindungen der Gepiden zu den Krimgoten oder durch ihre Vermittlung zu den Tetraxitengoten gelangt sein, über welche Beziehungen A. K. Ambro £ berichtet hat: Dunajskie elementy v ranne-srednevekovoj kulture Kryma (VI —VII vv.). KSIA 113(1968) 21.; 2.) Wäre die Fundortbestimmung nicht richtig, so vermehrt auch der Fundort "Maikop" der Schnalle die Zahl jener apokryphen Fundorte Südrußlands, von welchen es in der Diergardt-Sammlung so viele gibt [ Werner , /., Katalog der Sammlung Diergardt. I: Fibeln. (Berlin 1961) 65—68.1. Da e s i m Zusammenhang des Fundes von "Maikop" keine Möglichkeit zur Entscheidung der Frage besteht, bleibt die offene Frage nach dem Aufwerfen der Möglichkeiten auch weiterhin unbeantwortet. Auch an dieser Stelle spreche ich meinen Dank für die Photographien an Frau Margit Dax (bez. Dombóvár), Frau S. Ercegovic-Pavlovic (bez. Macvanska Mitrovica) und dem RömischGermanischen Museum zu Köln (bez. Maikop) aus. Für die Hilfe von M. Rusu und E. Tóth soll hier ebenfalls gedankt werden.