Jogállam, 1905 (4. évfolyam, 1-10. szám)

1905 / 2. szám - Viszonos végrendeletek

VISZONOS VÉGRENDELETEK. I27 nach dem Tode des Überlebenden der beiderseitige Nachlass an einen Dritten fallen soll, so ist im Zweifel anzunehmen, das der Dritte für den gesamten Nachlass als Érbe des zuletzt verstorbenen Ehegatten eingesetzt ist». Hasonlóan a Tervezet 1934. §-a: <Ha a közösen vég­rendelkező házastársak egymást kölcsönösen örökösnek nevez­ték és a túlélőnek halála esetére mindkettejök hagyatékába mint örököst vagy hagyományost harmadik személyt részesitet­tek: ez utóbbi kétség esetében a túlélő házastárs örökösének vagy hagyományosának tekintendő". A törvény azt mondja, hogy a harmadik a túlélő örököse. Ennélfogva csupán a túlélő örökhagyó a harmadikra nézve. Ezt oly módon kell érteni, hogy mindenik házastárs a harmadikat tette meg örökösnek arra az esetre, ha a másik házastárs halna meg előbb. A harmadik mint «vulgar-substitutus» örököl.* Ez a kérdés legújabb állása. Goldmann (i. m. 22. o.) egye­nesen feleslegesnek is jelzi a további kutatásokat az intéz­mény (correspectivitas) contructio velejébe mélyebben bele­hatolni. * Ezt a constructiót az egész német irodalom elfogadta. Lásd Schitfner a. a. O.; Loewenwald, Die gemeinschaftlichen Testamente im BGB. (1899) 70.; Meischeider, Die letzwilligen Verfügungen nach dem BGB. (1900) 540.; Böhm, Das Erbrecht des BGB. 2. kiad. 211.; Endemann, Jahrb. des Bürg. Rechts 7. kiad. III. 4^. §.; Kipp in Windscheids Pandekten (8. k.) III. 568. §.; Planck-Ritgen, Das Erbrecht des BGB. 1902) § 2269; Peiser, Handbuch des Testamentsrechts (Das Recht des Bürg. Ge­setzbuches in Einzeldarstellungen, B. ij.); Strohal, Das Erbrecht des BGB. (j. Aufl. 190?) I. §. 4}. és az itt idézettek, v. ö. Ind. 252—25;. o. Lásd különösen a legújabb ide vágó monographiíf. Goldmann: «Das gemeinschaftliche Testament unter beson­derer Berücksichtigung des sogen. Berliner Testamentsn. (Gruchot) 48, 64.; ki igy tanit: Jeder der beiden Ehegatten beruft nicht den anderen Ehegatten und zugleich den Dritten zu seinen Érben, sondern jeder der beiden Ehegatten will in dem Falle, dass er selbst zuerst stirbt, dass nur der überlebende Ehegatte sein Érbe wird, den Dritten beruft er nur zu seinem Érben für den Fali, dass er, der Testierende, der überlebende TeiI ist. Jeder Ehegatte hat alsó den Dritten für den Fali eingesetzt, dass der andere Gatte sterben sollte; der Dritte erbt somit lediglich als Vulgar­Substitut an Stelle des verstorbenen Testators, wobei aber der Nachlass des Lán­gerlebenden wegen seiner Erbfolge auch den Nachlass des Verstorbenen umfasst. Jeder der beiden Ehegatten trifft alsó zwei Dispositionen: a) für den Fali, dass er der Erststerbende ist, soll der überlebende Ehegatte, und nur dieser, der Érbe sein, b) für den Fali dagegen, dass er der Überlebende ist, und nur für diesen Fali, beruft er den Dritten zum Érben.

Next

/
Thumbnails
Contents