Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)
seruit. Quo imperator Thurcarum fortissimas munitiones difficilium passuum, nimirum arcem, pariter et civitatem Nandoralbae et alias id genus munitiones et loca communi Christianitati in gravissimum dispendium expugnavit et ditioni suae subiungavit. Insuper manifestum est et res ipsa fert, quod idem vayvoda proxima superiori aestate, cum ipsi serenissimo domino Ludovico contra Thurcum in campo castra metanti cum non contemnendis copiis equitum et peditum in procinctu esset, ut regi praesto fuisset, cum autem animadvertisset belli molem, suam profectionem causando remoratus est et ita pugnae non interfuit, ymmo a domino suo in suprema necessitate deseruit, quo, proh dolor, interitus serenissimi domini Ludovici subsequutus est, quod nos et charissimam coniugem nostram et utriusque nostrum necessarios haud parum afficit. Ad haec potissimum colligi potest, quod praedictus vayvoda privatam intelligentiam cum imperatore Turcarum habuit, siquidem cum idem Thurca post acceptam cladem nostrorum Budam concessisset, unde se rursus promovit discessurus cum exercitu suo descendens partim perditiones ipsius vayvodae praetereundum exercitum eius. Quam profectionem ipse vayvoda Turco sine aliqua renitentia permisit. Quamobrem vayvoda una cum suis a Thurcis indemnis permansit. Postea ldem vayvoda auctoritate sua propria civitates capitales, Budam et arces sibi usurpavit, positis in eisdem praesidiis. Quo non contentus, atqui cum complicibus suis conventum in oppido Thokaw celebravit, ubi contra praefati regis Ludovici derelictam, sororem nostram, ut coronatam reginam et palatinum regni Llungariae in vita existentem, in dispendium regni Hungariae statutorum decretorum et solemnem ex antiquo consuetudinem, conventum promulgavit in Alba Regali, quem a decessu regis nisi reginae et palatino regni nulli indicere et statuere convenit. Quo non animadverso se in hoc ita gessit et conventum ipsum ita, quasi verus heres regni Hungariae esset, universis innotuit. Quamvis soror nostra praefata et palatinus Regni iuxta tenorem ordinationis statuti et decretorum rcgni Hungariae etiam conventum omnibus statibus induxerant et declararent, et maxime vayvodae, qui sibi huiusmodi conventum non displicere prae se ferebat, ymmo consultum visum esset, qui demque in ea re secum tractare permisit, ut videlicet suum praetensum conventum abrogaret et ad illius reginalis maiestatis et palatini regm Hunganae legitimum conventum veniens una cum aliis statibus regno obedientibus super rebus regno necessariis in medium consuleret. Quorum omnium ipse vayvoda nullam rationem habuit, sed iuxta conatum suum, quem in vita saepius nominatorum Wladislai et Ludovici regum practicando meditatus est, procedens, seque 30. Octobris proxime praeteriti Budam cum certo numero equitum recepit, ubi regium palatium in possessionem accipiens, deinde cum suis complicibus ad Albam Regalem pervenit, ibi cumprimum demortuo regi Ludovico sub apparentia gratificaturus, eum sepelire iussit, se ipsum porro decima Novembris in praetensum regem Hungariae eligere et postridie mox coronari permisit, contra ipsius regni Hunganae laudabilem et receptam consuetudinem, decreta simul et immunitates. Et si nos pro nostra parte et persona ad vayvodam miseramus ipsum super omnibus hiis commonefacientes [et] postulantes, ne nos in iure nostro hereditario impediret, qui tamen praeterea, quod eius rei oblitus est, nuntios nostros verbis datis detinuit, pollicen-
