Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

principem erga suam maiestatem se esse praestaturum et hoc tempore, et in posterum pollicita est. Quum vero sperata oppugnatio Budae ne nunc quidem esset subsecuta et maiestas sua iter accingeret ad sacram maiestatem caesaream Ratisponam, adeundum mihi serenissimam maiestatem suam censui, quampluribus verbis oratum habui, ut in discessu suo committere iterum dignaretur praefectis exercitus, ut serenissimae reginalis maiestatis suae et filioli maiestatis suae in omni eventu expugnationis summam haberent rationem, deinde quid interea temporis maiestas sua mihi faciendum censeret, postremo, ut maiestas sua certam aliquam significationem animi sui mihi declararet, quomodo se erga filiam et nepotem sacrae maiestatis vestrae post exitum belli Budensis exhibere dignaretur, commemorans obiter et confirmans nunquam per maiestatem suam stetisse, quin sacra maiestas sua possessionem totius regni assequeretur, cum sit exploratissimum maiestatem suam Buda sponte excedere voluisse, nisi per consiliarios Budenses impedita ac retenta fuisset. Cum itaque serenissima reginalis maiestas Hungariae nullam occasionem praesenti bello praebuerit, aequissimum fore commemoravi, etiam si aliena et nulla necessitudine sanguinis suae maiestati coniuncta esset, ut pariter cum filiolo suo propter tenellam aetatem extra omnem noxam posito integro iure potiretur. Ad hoc maiestas sua respondere mihi dignata est imprimis se iterum daturum esse mandata capitaneis suis, summam ut operam, studiumque navarent in tuenda et conservanda suae maiestatis (si Buda dabitur potiri) salute et dignitate, ac me praesente sua maiestas cum iam discessura esset, eadem mandata dedit illustrissimo domino Nicolao coraiti de Salm, qui eodem die ad castra reversus est, ut non aliam serenissimae reginalis maiestatis suae haberet rationem, quam si isthic, Budae propria maiestatis suae coniunx obsideretur. Quod meam personam attinet, maiestas sua arbitrii mei esse voluit, si suam maiestatem Ratisponam sequi, vel hic manere vellem. Postremo maiestas sua nihil expresse et dilucide mihi respondit, quid cum serenissima reginali maiestate facere constituerit, nisi quod benigno animo, placidisque verbis polliceretur talem se erga sacram maiestatem vestram, serenissimam filiam eius ac nepotem per omnem occasionem exhibiturum, qualem illorum mutua necessitudo et sanguinis propinquitas exposceret. Ego itaque egi gratias serenissimae maiestati suae, quod tanta benignitate commiserit habendam esse praecipuam serenissimae reginalis maiestatis, filioli et rerum omnium suae maiestatis curam et rationem. Quod vero mei arbitrii esse voluerit maiestas sua de comitando suam maiestatem, vel hic manendo, detuli voluntati maiestatis suae, ut quod ipsa vellet, quodque magis in rem serenissimae reginalis maiestatis, sacrae maiestatis vestrae filiae expediens et utile iudicaret, imperare mihi dignaretur. Nihilominus non destiti apud maiestatem suam instare, ut aliquid certi in rebus serenissimae reginalis maiestatis ex maiestate regia priusquam hinc abiret, intelligerem, quod ipsum possem sacrae maiestati vestrae certo significare. Deliberata tandem sua maiestas eo, quod non dubitet etiam brevi temporis momento, si Deus volet, se Buda potiri posse, mihi manendum esse Viennae et praestolandum Budae eventum, reditumque suum Ratispona expectandum iussit, data mihi ad serenissimam reginalem maiestatem, filiam sacrae maiestatis vestrae cum primum prospere et ex sententia praesens oppugnatio suae maiestati cesserit, adeundi facultate. Deinde ad negotia suae reginalis maiestatis Hungariae sua maie-