Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

posset, viam etiam et rationem serenissimae maiestatis vestrae indicavit, qua posset Buda, veterisque civitatibus potiri. Ac legatum unum suum ex proceribus ad serenissimam maiestatem vestram misit, per quem profectum esse iam aliquid confudit, cum ei summam potestatem dederit de rebus omnibus, quod expedire visum esset, statuendi. Cum itaque satis iam clara dederit documenta egregiae voluntatis et non mediocris studii sui erga serenissimam maiestatem vestram, non dubitat quin quem animum perspexit in se maiestatis illius, eundem ipsa sit erga illam vicissim declaratum. [...] 206. 1541. mdjus 16. Becs. Andrsgj Gbrkapozjiarii vdrnagy levele Zsigmond kirdlybo^ ameiyben Buda os/romdrbi e's egyeb magyarorszdgi esemenyekrbl kuld tdjekovlatdst. LL. X. kbtet, 82a—83a.fol Litterae a domino castellano Posnaniensi Sacra maiestas regia et domine, domine clementissime! Post humiliimam, deditissimamque servitiorum meorum in gratiam sacrae maiestatis vestrae commendationem. Sacra maiestas vestra regia proculdubio abunde ex reverendo domino scolastico Cracoviense intelhgere dignabitur antea, quam haec meae ad sacram maiestatem vestram perferrentur htterae, cuius rei gratia ego me ad serenissimum dominum Romanorum, etc. regem contuleram, serenissima fiha sacrae maiestatis vestrae in hac calamitate existente. Quid autem hic, apud ilhus maiestatem optinuerim, haec sacra maiestas vestra regia ex ilhus maiestatis htteris, quas hisce annexas mitto, cognoscere dignabitur. Certo etiam edoctus sum, quod serenissimus dominus Romanorum, etc. rex quamprimum huc perveni misit quendam ex consihariis suis ad dominum de Rogendorff supremum exercitus sui capitaneum, serio et severe ilh iniungens, ut quam maximam posset, navaret operam in conservanda salute et digmtate suae reginahs maiestatis et spero id dominum a Rogendorff, caeterosque magna cum dihgentia praestaturos. Sed multo satius et hitegrius fuisset consultum, si serenissimus dominus Romanorum, etc. rex ab oppugnatione continuisset exercitum suum, donec hhus reginahs maiestas ahquo tandem modo in ahum tutiorem locum conferre se potuisset. Libertatem etiam redeundi ad castra llhus maiestatis nullo modo impetrare potui, neque ex animo ab ilhus maiestate tanta cura et dihgentia id obtinere volueram, ut autor vel suasor esse voluisse intercipiendae Budae. Sed ut ilhc existens, pro debito meo curassem etiam consuluisse saluti ct chgnitati conservandae serenissimae fihae, nepotisque infantis sacrae maiestatis vestrae, proque mea fide et observantia, qua nedum sacrae maiestati vestrae regiae verum et clarissimae soboh eiusdem affectus et deiunctus sum, non parcitum fuisset per me nedum facultatibus meis, verumetiam corpus mcum ommbus discriminibus exponere non detractassem. Quibus autem modis et conditionibus perfici negotium hoc, mecum constitueram, non latent ista dominum scolasticum. Quanta autem cum animi mei molestia et sollicitudine lhc dehtesco, domino Deo id notum est et homines id quoque considerant.