Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

quoad eius facere possem, providerem, ne qui ex regni proceribus calidis et praecipitibus usi consiliis regnum id in ultimum periculum adducerent, sed eos spe sustentarem atque omnia facerem, ut in fide et officio retineri possint. Non aliud erit mihi in Hungaria propositum, neque alia mihi data sunt a serenissimo principe meo mandata, quam ut omnes ingenii, consiliique mei nervos contendam, quo dissidentibus inter se procerum animis authoritate serenissimi principis et domini mei in gratiam et concordiam reductis pacata ibi omnia et tranquilla possim reddere. Id ubi Deo bene iuvante effectum fuerit tum demum ea, quae nunc per me secreto maiestati vestrae serenissimus princeps et dominus meus significare iussit, palam profitcbitur ac verba ad rem conferre conabitur, salvis iis, quae serenissimae dominae Hungariae reginae dotis et antiphernae nomme, quaeque filio eius ex pacto debentur. Quoad autem procellae istae et tempestates in regno Hungariae duraverint, abdita vult et sepulta, quae iussi serenissimi principis mei cum vestra nunc serenissima maiestate communicavi. Aliter enim salvum et incolume regnum vix retineri posse videtur. Habet iam seremssima maiestas vestra omne consihum sereitissimi principis et domini mei lta sibi per me exphcatum, ut si mentis eius penetraha intuen ilh hceret, non ahud esset perspectura, quam quod a me nunc dici audivit, omitia enim serenissimi principis mei cogitata serenissimae maiestati vestrae fidehter exposui. A qua vicissim petit serenissimus princeps et dominus meus, ut ipsa quoque cum studium hoc tantum erga se maiestas eius perspiciat, veht suum itidem cum ea consihum communicare ac quid faciendum censeat, quo posset regnum Hungariae in ipsis fluctibus incolume conservari, milti significare dignetur, ut si quid ego personam serenissimi domini mei gerens facere possim, cum in Hungaria fuero, quod ad regni ilhus statum tranquillandum pertinebit, id vestrae quoque serenissimae maiestatis consiho instmctus rectius faciam, aut ad serenissimum principem meum quamprimum referram de eo, quod visum erit serenissimae maiestati vestrae faciendum, de cuius in se animo firmet, sibi persuasum habeat serenissima maiestas vestra, quod quae in rem ilhus esse putaverit, ea maiestati eius tam curae futura sunt, quam quae maximae. Nam quemadmodum maiestas eius in hunc usque diem amicitiam et benevolentiam maiestatis vestrae summo studio retinere conata est, ita deinceps quoque semper pari vel etiam maiori in eam rem cura incumbet, quo non modo non decedat quicquam, sed magnus etiam ad veterem inter maiestates vestras mutuam coniunctionem cumulus accedat. Id, quod re potius testabitur, cum re opus erit, quam ut se operamque suam serenissimae maiestati vestrae pluribus verbis veht vendicare. Salutabit etiam orator noster nomine nostro serenissimas reginas Romanorum et Poloniae, fihas nostras charissimas et ilhs fehcitatcm multam et diuturnam incolumitatem praecabitur. Rogabit denique eorum maiestates, ut hs de rebus, quas ab earum maiestatibus serenissima coitiunx nostra postulat, intercessione sua apud serenissimum coniugem et parentem adesse vehnt eius maiestati. Nos enim eius benevolentiae earum maiestatum grati et memores futuri sumus semper. Caeterum et serenissimi fihi, et sereitissimae coniugis nostrae nomine easdem maiestates salutabit et eadem omnia, quae et nos earum maiestatibus duphcata praecabitur. Sed apertius dum petitionem serertissimae coniugis nostrae de haereditate Mediolanensi