Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

deretur, factura in hoc rem nobis gratam et sua laude dignam. Quam optime sanam una cum flho et fehcitate quavis maxima cumulatam ex animo optamus. Datum XXIII-a Augusti, Vilnae. 154. [1540. auguszlus 23. Vilna.] Zsigmond kirdly leveie]an Wilamowski kamienieci piispbkhbZj amelyben felkeri, hogy Piotr Kmita krakkbipa/atinus helyett utasgek kbvetsegbe I^abe/Zdho^. LL IX. kbtet, 17b—18a.fol. Episcopo Camenecensi Reverende in Christo pater, sincere nobis dilecte! Dederamus magnifico Petro Cmytha comiti, etc. ut consolandae atque consihis suis adiuvandae serenissimae fihae nostrae causa in Hungariam proficiscetur. Is iustas adfert rationes, quamobrem provinciam hanc suscipere non possit. Visum itaque nobis est paternitatem tuam in locum eius sufficere, quam hortamur, ut legationem nostro nomine apud serenissimam fiham nostram obeat, neque ei rei morae quidquam interponat, ne se luctu et moerore serenissima fiha nostra conficiat, si neminem missum a nobis habuerit, qui ei in hac rerum omnium perturbatione praesto adsit. Quemadmodum autem se gerere debeat paternitas vestra, ex instructione, quam ei mittimus, cognoscet. Viatico quoque regni nostri thesaurarius eam instruet. Quo maiore fuerit usa celeritate, hoc a nobis gratiam inibit uberiorem. Datum, ut supra. 155. 1540. augus^tus 26. Vilna. Zsigmond kird/y levele Lengyelors^dgfouraihoVj ame/yben tdjekozlatja bket Szapolyai ]dnos haldldrbl es tandcsukat keri a teendbkrbl. LL. IX. kbtet, 19a—20a.fo/. Consiharhs regni primoribus Reverende in Christo pater, sincere nobis dilecte! Tristem nunctium de adversa valetudine serenissimi domini Joannis Hungariae regis tristior de morte subsecutus est. Nos, qui et corpore sumus parum firmo et animo valde perturbato, quid consihi capiamus, certum non habemus. Revera serenissimae fihae, nepotique nostro nos deesse nhnime decet, quin potius omnia facere convenit, quae ad illorum rationes in tuto collocandas pertinebunt. Sed ut hceat nobis id facere, metuimus, salva amicitia, quae nobis cum serenissimis fratribus imperatore et Romanorum rege intercedit. Itaque inter sacrum, quod aiunt, et saxum stamus, si totis viribus nostris nepotem nostrum non adiuverimus, erunt fortasse, qui et pietatem, et animi magnitudinem in nobis desyderent. Quid enim esse possit a pietate magis ahenum, quam si desit avus nepoti atque ei pupiho: quod quidem tanto videri queat turpius, si quis id animo pusiho factum existimet. Si vero fecerimus omnia, quae ad amantem nepotis avum pertinebunt, verendum est, ne pietas ista, ne animi nostri magnitudo nimis magno nobis constet: ne