Nagy Júlia (szerk.): "Mennyei parnasszus" Sárospataki diákok halottbúcsúztató versei - Acta Patakina 16. (2004)
Versek
20. Nádaskai Sámuel ULTIMA VOX Filii ad MATREM dulcissimam nobilis adolescentuli LUDOVICI KANDÓ immaturae eius morti illacrymantem per Prosopopoeiam expressa Mens CoeLo GenItrIX non est Tibi CaVsa qVerenDI Xv,a Kal. Octobre. Nuncius vt tristis Matris perfertur ad aures Mortis et est nati reddita fama sui Protinus obstupuit tamquam Jovis ignibus icta Hos tremulo tremulos reddidit ore sonos. Mater Me miseram! nuper media florente iuventa Dimidium vitae concidit ipse meae Ille dolor multos mihi sufficiebat in annos Vulneribusque novis non agitandus erat Proh dolor! Ecce novi succedunt corde dolores, O nimium Parcas in mea damna feras! Vix ingressus erat Musarum limen ab aede Nostra, cum Stygios iussus adire Lacus. Nostra fefellerunt sic me praesagia mentis Hospes in amota quod tumuleris humo O LUDOVICE meum decus et spes unica Matris! Matris perpetui causa doloris eris. O utinam mens nostra foret praesaga futuri Praestitit ante oculos te cecidisse meos. O mors! in pueros cur saevis dira tenellos? An non plus debent, quam puer ille senes? Quo me convertam? quis me solabitur orbam? Orbam nunc nato, quae fuit orba viro. Filius. Strangulet inchisus quamvis dolor, ore ligato Lingva nec his verbis reddere verba potest. Sat tamen experti in me collatique favoris Materne memorem me decet esse tui. 66
